bekijk hier het opgemaakte artikel

Foto’s: Ilya van Milde

“Pure nostalgie”, was de motivatie van John de Roode, directeur van familiebedrijf Roodhart Group in de Waalhaven om Courzand te kopen. Het 100-jarige café-restaurant – onlosmakelijk verbonden met de historie van de Rotterdamse Droogdok Maatschappij en het dorp Heijplaat – dreigde verloren te gaan. Dat kon hij niet aanzien. “Een kwestie van met mijn hart denken in plaats van met mijn hoofd. Want zakelijk slaat dit op niks.”

Het begon allemaal met de boot die in Courzand stond: het demonstratiemodel van De Alkmaar dat de directie van RDM in de gloriejaren meenam naar Shanghai en andere havensteden overzee, om te showen wat de werf kon maken. Een uniek stuk waar John al 25 jaar op aasde voor zijn kunstcollectie schepen. Elk jaar deed hij een hoger bod dan het jaar ervoor. John: “Het bedrag was opgelopen tot de prijs van een hele dikke vette Mercedes maar het antwoord bleef: ‘Nee. De boot hoort in Courzand’.”
Tot een half jaar geleden. Toen belde de eigenaar met de vraag of John nog steeds belangstelling had. “Waarom nu opeens wel”, vroeg John achterdochtig. De eigenaar bleek Courzand te willen verkopen en had geld nodig om de kok uit te kopen. “Wat kost die zaak”, vroeg John.

Soldaten

“De volgende dag belde hij mij”, vertelt bedrijfsleider Ellie Bijl. John kende haar doordat ze al achttien actief is in de horeca in het havengebied. “Hij zei: ‘Ik moet de juiste soldaten hebben, want met de juiste soldaten win je de oorlog’.” Na een week bedenktijd zei Ellie ja. “Ik was 51. Ik dacht: als ik het nu niet doe, wanneer dan.”
De eerste drie weken na haar beslissing was ze suïcidaal, verzucht ze. “Ik was twintig jaar niet in Courzand geweest. Toen ik hier binnen kwam schrok ik me rot. Het was een laag, dichtgetimmerd donker hol. Mijn God, als ik hier een maand moet werken, loop ik depressief de deur uit, dacht ik.”
John nam Ellie mee naar een andere soldaat die hij had geronseld: ontwerpster Sandy Warnaar. In haar studio en showroom in een voormalige carbidopslag in de Waalhaven mixt Sandy industrieel met erfstukken van de RDM-werf en creëert zo de sfeer van een loftachtig jagershuis. Ellie: “Het was een warm bij elkaar gestyled zooitje waar ik heel blij van werd.”

‘Toen ik hierbinnen kwam, schrok ik me rot. Het was een laag, dichtgetimmerd donker hol.’

Historie

John had een missie: Courzand terugbrengen in de staat die hij zich herinnerde van toen hij een jochie was. “Mijn ouders hebben elkaar daar ontmoet”, wijst hij naar het middelste raam aan de straatkant. Als de zon fel schijnt, wordt vóór dat raam nu een rolgordijn naar beneden getrokken met daarop een historische zwart-wit foto van een RDM-schip.
“De hele familie van mijn moeder werkte bij RDM”, vertelt John. “Dit pand is in 1915 speciaal gebouwd voor de inwoners van het dorp Heijplaat. Dat waren toen allemaal werknemers van RDM. Deze feestzaal heeft een enorme historie. Iedereen die iets te vieren had deed dat hier: kinderfeestjes, verjaardagen, bruiloften, de doop van een schip. Het was tegelijk een danszaal, kegelzaal, bioscoop en theater. In de toptijd traden hier Vanessa, Lee Towers en Anita Meijer op. The sky was the limit.”
Na het faillissement van RDM begin jaren ’80 en door slecht management gleed Courzand steeds verder weg. John: “Ik dacht al jaren: dit kan ik beter.”

Emotioneel

In Sandy vond hij zijn partner in crime: “Vijftien jaar geleden zei ik al: slopen die boel”, herinnert de ontwerpster zich. Het ooit hoge ronde gewelf was in de tijd verdwenen achter een verlaagd donker houten plafond. De zolder, waar in de oorlog onderduikers zaten terwijl beneden de Duitsers biertjes dronken aan de bar, was uit het zicht getimmerd. Het oude toneelpodium ook. “Maar het pand terug brengen in oude stijl was een mega-investering. Dat kon en wilde niemand aangaan.” John wel. “Als een man zestig wordt, wordt ie emotioneel”, grinnikt Sandy.
Op 28 januari van dit jaar stonden er om 9.00 uur ’s ochtends vijftig mannen klaar. Tien uur en 22 volle containers later was het hele interieur er uit gesloopt.

Futiliteiten

Onder leiding van Sandy en John’s zoon Kevin en het toeziend oog van John en Ellie is er zes weken verbouwd. Er werkten dertig man zes dagen per week twaalf uur per dag. Allemaal zzp’ers van wie een flink aantal al voor Roodhart werkte. John: “Ik hou ervan mensen om me heen te verzamelen aan wie ik wat heb. Op enig moment liepen hier zeven timmermannen rond. De een was bezig met de deuren, de ander met de kozijnen, met de trap of met de balustrade. Als je iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid geeft, kun je ze daar ook op aanspreken. Dat vind ik fijn.”
Ellie: “John is onuitputtelijk. Hij maakt hele volkstammen gek met z’n ‘dat doen we even’, maar maakt ze ook weer rustig. Mij ook”, bromt ze. “‘Futiliteiten’, zei hij gewoon als ik me ergens druk om maakte.”

Nicotinegeel

Sandy had vanaf het eerste contact met John nagedacht over de inrichting. Samen togen ze naar de nostalgische speciaalzaak Sijf in Oudewater voor verlichting en een trap. Sandy: “De lampen die we geschikt vonden bleken schreeuwend duur. Toen zei John – en dat heb ik daarna nog heel vaak gehoord: ‘Dan maken we ze toch gewoon zelf’. En dat hebben de mannen gedaan. De trap en de balustrade voor de vide hebben we daar wel gekocht. Die komen uit het Rembrandthuis in Amsterdam en zijn hier op maat gemaakt. Via die trap lopen gasten nu in stijl naar de vide voor een private dining.”
De rest van de inrichting ontstond organisch. “Elk pand dat ik inricht vertelt me wat het wil. Daar luister ik naar”, zegt Sandy eenvoudig. Bij de start van de verbouwing liep Lucy binnen, een vrouw die 39 jaar in Courzand bleek te hebben gewerkt. Sandy: “Die wist dat de wanden vroege nicotinegeel waren en dat er voor het toneel donkergroene fluwelen gordijnen hingen, tegen zwart aan. Ellie kwam met het idee van de planten. Die palmen had ze op oude foto’s gezien. Zulke input gebruik ik dankbaar.”

Omen

Courzand nieuwe stijl opende op haar deuren op 13 maart. De bruine kroeg vol scheepsprullaria is omgetoverd tot een grand café-restaurant in koloniale stijl. Door de ramen in de nok stroomt zonlicht op de originele houten vloer, tafels en stoelen. Ertussen draaien twee houten propellers om de warmte die opstijgt naar beneden te drukken. Aan de wanden hangen imposante zwart-wit foto’s van schepen die ooit de trots vormden van de RDM-werf: de SS Rotterdam en de Nieuwe Amsterdam. De toiletdeuren zijn op maat gemaakt rondom loeizware authentieke patrijspoorten uit de collectie van John. Er is een aparte borrelruimte en een deels overkapte binnentuin. De akoestiek is verbeterd en de ruimtes zijn afgestyled met modelschepen uit de collectie van John.
De klanten – voornamelijk zakenlui uit de omgeving – kijken hun ogen uit: ‘Dat dit er onder zat’. John is tevreden: “Ik heb de zaak gekocht om het schip te krijgen”, lacht hij.
Twee weken voor de overdracht overleed papagaai Coco die zestig jaar in een kooi in Courzand had gehuisd. Een omen vindt Sandy. “Het was tijd voor iets nieuws.”

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierToevoegen