Hoogkwartier, de wijk waar ik woon, is upcoming. Onder meer MVRDV – juist, het architectenbureau van de Markthal -, de Kunstuitleen, de Rotterdamse designwinkel Groos  en diverse toprestaurants kozen deze buurt vanwege haar unieke wederopbouwkarakter en bruisende potentie.

Als lid van de werkgroep communicatie Hoogkwartier werk ik enthousiast mee in en aan de wijk. We vullen de website hoogkwartier.nl met interviews met ondernemers en bewoners in de wijk en organiseren buurtactiviteiten.

In 2017 ontving Marco Stout de Van der Leeuwprijs voor zijn jarenlange inspanningen om van het Hoogkwartier een hippe hotspot te maken. Hoogkwartier onderscheidde zich onder meer positief door de  wijze waarop we Syrische statushouders hebben ontvangen. Om hen te introduceren maakte ik samen met fotograaf Marieke Odekerken een reeks indringende portretten

In 2018 gaat de wijk verder met haar ontwikkeling in de vorm van een Stadslab.

hvdp-2

De werkgroep communicatie tijdens Hoogkwartier Proeft! Foto: Hans van der Post Photography

Bewoner Daphne

Zeven jaar nadat ze zijn gaan samenwonen in hun 3-kamer huurappartement aan de Groenendaal overwegen Daphne en Dirk het Hoogkwartier te verlaten. Met pijn in het hart, dat wel. Maar Dirk surft en wil graag dichterbij zee wonen. Daphne verlangt naar fluitende vogels en wandelen in de natuur. En met hun peuter Teun willen ze graag een tuin. Dat de bomenrij aan Groenendaal mogelijk wordt omgetoverd tot buurtpark, wist Daphne niet. Het is onvoldoende reden om te blijven. “Maar ik zie het wel helemaal voor me. Mag ik het ontwerpen?”

Bewoner Iris

“Ideaal” vindt Iris haar woning in de Hoogstraat boven Amada Coffee. Vanuit haar huis is het vijf minuten lopen naar de stad en vijf minuten fietsen naar haar werkgever Excelsior. Aan de voorzijde van haar appartement geniet ze van de levendigheid van de Hoogstraat en de avondzon, en aan de achterkant van een ruim balkon en de rust van de expeditiestraat. “Ik heb deze buurt in de acht jaar die ik hier woon enorm zien veranderen.

Berry van Groos

Founding fathers Tjeerd en Joost startten de Rotterdamse cadeauwinkel Groos 4,5 jaar geleden in het Schieblock. Sinds oktober 2017 is Berry de store manager op de nieuwe locatie. Samen met Fleur en Jesler is hij het gezicht van de zaak. “Groos is een platform voor Rotterdamse makers. Wij adviseren, verkopen en tonen we het beste wat Rotterdam te bieden heeft aan interieur, kunst en cadeaus.”

Bewoner Mohamad herenigd

Dochter Judi achterlaten in Damascus was het moeilijkste dat Mohamad (44) in zijn leven heeft moeten doen. Haar in Nederland een goede toekomst bieden was – en is – zijn belangrijkste doel. Begin mei verliet hij de tijdelijke opvang in de Bredestraat 312 om herenigd met zijn gezin in een flat in IJsselmonde te trekken. Het eerste en tot nu toe enige meubelstuk in de woonkamer is een grote roze hoekbank. “Vanuit hier kunnen we gaan bouwen.”

Bewoner en ondernemer Mohamad

Hij vindt het vreselijk: nothing to do in afwachting van de komst van zijn gezin. Mohamad’s handen jeuken. Ondernemen zit hem in het bloed. Ondernemen zit volgens hem in het dna van iedereen uit Aleppo. “Aleppo was een commerciële, industriële stad. Het gros van de vluchtelingen dat hier naartoe is gekomen komt daar vandaan. Je zult zien, over tien jaar zijn de Syriërs zichtbaar in Rotterdam.

Bewoner Ali

Na vijf jaar oorlog was Ali (30) het van de ene op de andere dag helemaal zat in Syrië. “In het gebied rond Aleppo ging de een na de ander over ons heen: het Syrische leger, IS, Koerden, Amerika, Rusland en Turkije. Om de zes, zeven maanden wapperde er een andere vlag van een andere bezetter met nieuwe regels en geboden: verplicht een baard, verplicht traditionele kleding, elke dag naar de moskee, mee vechten. Iedereen had macht over me. Ik kon niets meer doen wat ik zelf wilde.” Hij pakte zijn koffer en vertrok.

Bewoner Mohamad

Mohamad (19) is de jongste bewoner van de Bredestraat. De oudste na hem is al 25. “Nee dat is niet zo leuk.” Maar veel tijd voor omgang met de andere bewoners, laat staan met mensen buiten het gebouw, heeft hij toch niet. Want Mohamad is druk: hij gaat ’s morgens en ’s middags naar school om Nederlands te leren.
Of hij een taalmaatje wil om mee te oefenen. ‘Tuurlijk”, antwoordt hij in het Nederlands.

Bewoner Dicky

Met pijn in het hart verliet Dicky vijf jaar geleden haar appartement aan de Glashaven. Haar huisgenote ging lange tijd reizen en dat was het moment om alleen te gaan wonen. Na een zoektocht, onder flinke tijdsdruk, vond ze een tweekamerflat in de Laurensveste aan de Mariniersweg. “Tot ik deze woning zag, wist ik zeker: beter dan de Glashaven wordt het nooit meer, maar ik vergiste me. Het Hoogkwartier is super!”

Bewoner Abdelelah

“Een jaar, zes maanden en een week”, antwoordt Abdelelah (38) op de vraag hoe lang hij zijn vrouw en vier kinderen niet had gezien. Ook niet via FaceTime of Skype; ze appten. Elf dagen geleden arriveerden zij in Nederland in het kader van gezinshereniging. Ze zijn opgevangen in het asielzoekerscentrum in het Gelderse Aalten tegen de Duitse grens. Dichterbij dan Turkije, waar ze zaten, en toch nog ver weg…

Bewoner Ibrahem

Ibrahem draagt een verschoten rubber armbandje om zijn rechterpols met daarin gedrukt de woorden True Winner. Het lijkt gekozen om hem overlevingskracht te geven, hier, in onzekere afwachting van de hereniging met zijn gezin. Want het is onduidelijk of zijn zoon naar Nederland mag komen: 18 jaar is de leeftijdsgrens voor gezinshereniging. Ibrahem’s zoon is 21 jaar. Als zijn zoon niet welkom is, kan het zijn dat zijn vrouw en dochters besluiten…